Polecamy

WWW-mysliborz

WWW-powiat mysliborski

Pedagog

Psycholog szkolny

Jeżeli masz pytania, zauważasz, że są sytuacje, w których trudno znaleźć Ci rozwiązanie, chcesz porozmawiać o tym, co jest dla Ciebie ważne  zapraszam do kontaktu.

mgr Agata Patelka

Godziny pracy:
wtorki: od 8.00 do 14.30
środy: od 7.45 do 14.15
Proszę o telefoniczne lub osobiste umówienie spotkania.

Czym zajmuje się psycholog szkolny?

Psycholog szkolny zajmuje się: - diagnozowaniem indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz możliwości psychofizycznych uczniów w celu określenia ich mocnych stron, predyspozycji, zainteresowań i uzdolnień oraz przyczyn niepowodzeń edukacyjnych lub trudności w funkcjonowaniu - diagnozowaniem sytuacji wychowawczych w szkole w celu rozwiązywania problemów wychowawczych, które stanowią barierę i ograniczają aktywne i pełne uczestnictwo ucznia w życiu szkoły - udzielaniem pomocy psychologiczno-pedagogicznej odpowiednio do rozpoznanych potrzeb (w formie porad, konsultacji, warsztatów) - działaniami z zakresu profilaktyki uzależnień i innych problemów dotyczących dzieci i młodzieży - minimalizowaniem skutków zaburzeń rozwojowych, zapobieganiem zaburzeniom zachowania oraz inicjowaniem różnych form pomocy w środowisku szkolnym i pozaszkolnym - inicjowaniem i prowadzeniem działań mediacyjnych i interwencyjnych w sytuacjach kryzysowych - udzielaniem pomocy rodzicom i nauczycielom w rozpoznawaniu i rozwijaniu indywidualnych możliwości, predyspozycji i uzdolnień uczniów - wspieraniem nauczycieli, wychowawców grup wychowawczych i innych specjalistów w: + rozpoznawaniu indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz możliwości psychofizycznych uczniów w celu określenia ich mocnych stron, predyspozycji, zainteresowań i uzdolnień oraz przyczyn niepowodzeń edukacyjnych lub trudności w funkcjonowaniu uczniów (w tym barier i ograniczeń utrudniających funkcjonowanie ucznia i jego uczestnictwo w życiu szkoły) + udzielaniu pomocy psychologiczno-pedagogicznej.

Warto zajrzeć:
http://eduentuzjasci.pl/dziecko-nastolatek/
http://fdds.pl/
https://www.edukacja.fdds.pl/
https://sieciaki.pl/
http://www.bc.ore.edu.pl/dlibra/docmetadata?id=885

Styczeń - Jak przetrwać bunt nastolatka

Nastolatek nadal potrzebuje poczucia bezpieczeństwa, bezpiecznej bazy.

  • Większa ilość konfliktów między dorastającym dzieckiem a rodzicami jest zjawiskiem normalnym. Konflikty mogą być nawet pożyteczne rozwojowo.
  • Niegroźne konflikty dotyczące codziennych spraw, np. obowiązków domowych, stroju czy fryzury nie muszą oznaczać ogólnego pogorszenia się stosunków pomiędzy rodzicami a dzieckiem.
  • Niektóre reakcje rodziców na zachowania dziecka mogą przyczyniać się do zwiększenia ilości konfliktów.
  • Mimo wzrostu napięć, nastolatek pozostaje silnie emocjonalnie przywiązany do rodziców.
  • Nie stracisz kontaktu ze swoim nastoletnim dzieckiem i wpływu na nie, jeśli istnieje między Wami więź emocjonalna.
  • Jeśli chcesz być ważną osobą w życiu swojego nastolatka, musisz się zaangażować i zainteresować jego światem.
  • Nie zapominaj jednak, że zaangażowanie nie oznacza dawania rad, strofowania i moralizowania, ale jest to:

słuchanie,

zadawanie pytań,

podejmowanie wysiłku w celu zrozumienia dziecka,

dawanie wskazówek wynikających z tego zrozumienia.

 Pamiętaj!

 Dorastanie trwa dłużej niż okres niemowlęcy bądź przedszkolny. Jednak tak, jak kiedyś skończyły się nieprzespane noce i pierwszy bunt dziecka związany z budowaniem swojej tożsamości, tak pewnego dnia zdasz sobie sprawę, że Twój nastolatek to całkiem sympatyczna osoba, z która można porozmawiać, jak z dorosłym człowiekiem, że przeistoczył się w odpowiedzialną, niezależną, samodzielną osobę, którą nadal chcesz wspierać na tyle, na ile będzie tego wsparcia potrzebować.

Cierpliwości i powodzenia!

Listopad - Czym jest bullying w szkole?

Bullying to po prostu znęcanie się uczniów w szkołach nad innymi uczniami. Ale skutki sięgają daleko poza szkolne boisko. Intencją jest wywołanie strachu i rozpaczy, spowodowanie krzywdy fizycznej, emocjonalnej, zachwianie wiary w siebie lub zniszczenie reputacji. Na co powinni zwrócić uwagę rodzice i gdzie mogą zwrócić się o pomoc?

Małe dziecko może nie znać słowa “bully”, ale czuje kiedy ktoś jest złośliwy, krzywdzi je, lub wywołuje u niego strach lub smutek. Istnieją oznaki, że ktoś znęca się nad twoim dzieckiem, nawet jeżeli ono nie chce o tym rozmawiać. Może tobie ono o tym nie mówić, ponieważ boi się, że pogorszy sytuację, jeżeli “naskarży” lub “doniesie”.

Nastolatek również niekoniecznie powie ci, że ma problem. Młodzież przeważnie woli załatwiać sprawy po swojemu, ponieważ myśli, że się zdenerwujesz albo po prostu wstydzi się angażować w swoje sprawy rodziców.

Uczniowie, nad którymi ktoś się znęca, odczuwają strach, samotność, usuwają się z życia społecznego, cierpią na choroby fizyczne i mają niskie poczucie wartości. Mogą nie chcieć chodzić do szkoły, mogą płakać lub chorować w ciągu tygodnia. Nie chcą udzielać się w szkole lub na zajęciach z innymi dziećmi. Mogą nagle zacząć gubić pieniądze lub przedmioty osobiste, albo wracać do domu w podartych ubraniach lub z popsutymi rzeczami, na co nie mają logicznego wytłumaczenia. Nastolatki, które są ofiarami znęcania, mogą mówić o rzuceniu szkoły albo zaczynają opuszczać zajęcia. 

Znęcanie się przybiera różne formy. Może być:

- Fizyczne: – bicie, popychanie, kradzież lub niszczenie własności,

- Ustne: – przezywanie, szydzenie lub robienie uwag o podłożu seksualnym, rasistowskim lub na temat orientacji seksualnej,

- Socjalne: – rozsiewanie plotek i podejrzeń lub izolowanie innych od grupy,

- Elektroniczne (powszechnie znane jako cyberbullying) – rozsiewanie plotek lub krzywdzących uwag poprzez e-mail, telefony komórkowe lub SMS-y.

 

Co w tej sytuacji masz zrobić? Oto instrukcje, polecane przez kuratoria oświaty:

• Wysłuchaj dziecka i zapewnij je, że to co się dzieje to nie jego wina.

• Zbadaj fakty. Notuj co i kiedy się wydarzyło.

• Pomóż dziecku zrozumieć różnicę między “skarżeniem” albo “donoszeniem”, a złożeniem raportu. Trzeba mieć odwagę, aby złożyć raport, który składa się nie po to, aby komuś zaszkodzić, ale po to aby ochraniać wszystkich uczniów.

• Poproś o spotkanie z wychowawcą dziecka, z innym nauczycielem, któremu dziecko ufa, pryncypałem szkoły lub jego zastępcą.

• Jakkolwiek jest to trudne, postaraj się zachować spokój po to, aby być w stanie skutecznie pomóc dziecku i zaplanować przyszłe postępowanie.

• Trzymaj się planu. Obserwuj zachowanie dziecka. Jeżeli twoje spotkania z personelem szkolnym nie przyniosły rezultatu, ponownie porozmawiaj z dyrekcją.

• Zawiadom policję, jeśli znęcanie się zawiera elementy kryminalne, takie jak np. przemoc seksualna lub użycie broni, albo jeżeli istnieje obawa co do bezpieczeństwa dziecka w jego środowisku poza szkołą.

 

Czego można oczekiwać od szkoły?

• Wychowawca dziecka (lub inny nauczyciel, któremu dziecko ufa) może pomóc w rozwiązaniu problemu, albo może zasugerować jakiej pomocy dziecko potrzebuje. Nauczyciele i dyrektorzy szkół otrzymali odpowiednie przeszkolenie w kierunku przeciwdziałania zjawisku znęcania się.

• W ramach programu zapobiegania znęcaniu się nad innymi, nauczyciele powinni otwarcie dyskutować o tym w klasie, oraz powinni pomóc uczniom zrozumieć znaczenie szacunku,  poszanowania uczuć innych osób.

• Pracownicy szkoły mają za zadanie zrobić wszystko co tylko jest możliwe, aby zbadać twoje podejrzenia, jednocześnie zachowując dyskrecję w stosunku do ucznia.

 

Po więcej informacji odwiedź stronę internetową: www.ontario.ca/safeschools 

Ponadto, przez 24 godziny na dobę czynne są poufne usługi telefoniczne pomocy dzieciom – Kids Help Phone: 1-800-668-6868 (www.kidsphone.ca).

Październik - Dzieci ze specyficznymi trudnościami w nauce

JEŚLI JESTEŚ RODZICEM DZIECKA Z DYSLEKSJĄ

  • Pamiętaj, że jego inteligencja mieści się w normie, a często jest znacznie wyższa od przeciętnej.
  • Aby Twoje dziecko odnosiło sukcesy i uniknęło niepowodzeń, powinno być otoczone troską i poddane terapii.
  • Nie traktuj dziecka jak chorego, krnąbrnego czy leniwego.
  • Nie karz i nie wyśmiewaj w nadziei, że je to zmobilizuje do pracy nad problemem.
  • Nie łudź się, że samo z tego wyrośnie lub weźmie się w garść albo też ktoś je wyleczy. Skontaktuj się ze specjalistą i zachęć do udziału w zajęciach terapeutycznych.
  • Najważniejszą zasadą jest, że nie tylko terapeuta pracuje z dzieckiem, także rodzice
    w domu i to systematycznie.
  • Wspomagaj rozwój dziecka: rozmawiaj z nim, czytaj książki, rozwijaj wrodzone talenty i zainteresowania.
  • Chwal je za wszystkie osiągnięcia.
  • Współpracuj z nauczycielami.
  • Dziecko z dysleksją ma prawo do udzielania mu pomocy w domu i w szkole.

 

Jak dobrze zorganizować naukę w domu dziecku z dysleksją?

  • Wdrażamy porządek i stały rozkład dnia (ta sama pora wstawania, spożywania posiłków, wykonywania obowiązków, kładzenia się´ spać). Dziecku daje to poczucie spokoju i ładu. Jego organizm, zwłaszcza układ nerwowy, ma czas na regenerację.
  • Planujemy z wyprzedzeniem wszystkie sprawy dodatkowe (nieujęte w rozkładzie dnia),
    w których dziecko będzie uczestniczyć.
  • Dyskretnie przypominamy dziecku o jego obowiązkach.
  • Dajemy dziecku czas na odpoczynek po szkole, lecz odrabianie lekcji powinno się´ odbywać po niezbyt długiej przerwie. Tuż przed rozpoczęciem pracy niech wykona kilka ćwiczeń ruchowych przy muzyce.
  • Stwarzamy dziecku warunki do dobrej koncentracji uwagi podczas odrabiania lekcji. Trzeba ograniczyć silne bodźce, czyli unikać głośnej muzyki, włączonego telewizora, radia, głośnego rozmawiania itp. Wokół stołu do odrabiania lekcji nie eksponujemy obrazków, maskotek, zabawek, by nie rozpraszać dziecka.

 

WSKAZÓWKI DO PRACY W DOMU

  • Uczenie organizuj metodą „małych kroków”.
  • Ułatwiaj dziecku tworzenie struktur informacyjnych – nowe informacje połącz z tym, co jest dziecku znane.
  • Dbaj, aby dziecko wykonywało dokładnie i poprawnie wszelkie polecenia.
  • Staraj się zainteresować dziecko tym, czego się uczy.
  • Pamiętaj, że uczenie się osób z dysleksją wymaga niezmiernie wielu ćwiczeń, powtórzeń, niekiedy kilkaset razy więcej niż przeciętnie.  Wielokrotne powtórzenia trzeba stosować w sposób urozmaicony, aby jak najmniej nużyły dziecko. Pamiętaj: „raz” nigdy nie wystarcza.
  • Wytwórz u dziecka poczucie odpowiedzialności za wykonaną pracę przez wykształcenie nawyku jej kontrolowania i poprawiania.
  • Staraj się pracować z dzieckiem twórczo, w sposób najbardziej niekonwencjonalny, interesujący.
  • Stosuj dużą liczbę wzmocnień (pochwał, nagród rzeczowych lub miłych wydarzeń). Niektóre z nich wcześniej ustal jako nagrody i określ zasady ich przyznawania.

Wykorzystuj uczenie wielozmysłowe przez zaangażowanie możliwie wszystkich zmysłów, co pozwala na łączenie informacji odebranych wszystkimi drogami (kanałami) zmysłowymi zaangażowanymi w uczenie się.

 

ZOBOWIĄZANIA RODZICÓW:

  1. Systematycznie kontaktuję się z wychowawcą i nauczycielami .
  2.  Współpracuję z terapeutą prowadzącym zajęcia korekcyjno-kompensacyjne.
  3.  Codziennie dbam o wykonanie ćwiczeń zleconych przez nauczyciela/ nauczyciela terapeutę i za ich wykonanie nagradzam dziecko zgodnie z umową.
  4. Zauważam wszelkie starania, osiągnięcia i postępy dziecka i udzielam za nie pochwały.
  5.  Sprawdzam wykonanie zadań domowych i ortografię według ustalonych zasad.
  6.  Odpytuję z zadań ustnych.
  7.  Podpisuję uwagi napisane przez wychowawcę i nauczycieli.
  8. Wspieram dziecko w rozwiązywaniu trudnych problemów.
  9. Dbam o zdrowie dziecka (dobre warunki do uczenia się, odpowiednia ilość snu, wartościowe posiłki, witaminy, tran).
  10.  Umożliwiam dziecku rozwijanie zainteresowań i mocnych stron.
  11.  Dbam o dobrą atmosferę w rodzinie: wzajemny szacunek, pomoc, wyrozumiałość i spójność zasad postępowania, nie porównuję dziecka z rodzeństwem.
  12.  Systematycznie rozmawiam z dzieckiem na temat wywiązywania się z ustalonych reguł.

 

 

 

 

 

Cztery proste sposoby na dobrą formę ciała i psyche.

Witam w nowym roku szkolnym 2013/2014.

Już od 3 września 2013 r. w naszej szkole jest przydzielana pomoc psychologiczno – pedagogiczna dla dzieci  posiadających  opinie, orzeczenia oraz dla dzieci wskazanych przez zespół ds. pomocy psychologiczno – pedagogicznej.

W tym zakresie 26 września  br. odbyło  się spotkanie z udziałem Pani Dyrektor Poradni Psychologiczno- – Pedagogicznej  w Myśliborzu oraz naszego szkolnego psychologa z rodzicami uczniów objętych pomocą.

Zapraszam codziennie w godzinach od 8:00 do 12:30 zarówno rodziców jaki uczniów oraz przedstawicieli różnych instytucji świadczących pomoc na rzecz dzieci.

Życząc spokojnego, dobrego i owocnego roku szkolnego 2013/2014  proszę o zapoznanie się z czterema zasadami uzdrawiającymi nasze ciało i psyche i wcielenie ich w życie.

Pedagog szkolny mgr  Joanna Obidowska- Kuczyńska

 

Cztery  proste sposoby na dobrą formę  ciała i psyche.

1. Zrób listę trudnych zmian, jakie się w Twoim życiu dokonały. Zanotuj emocje, które im towarzyszyły. Spójrz na te trudne momenty nie jak na traumę, ale jak na kolejne etapy niezbędnej edukacji.


2. Uporządkuj czas przeszły . Zrób remanent przeszłości , odnosząc do niej powiedzenie Marka Twaina:  "Cierpiałem z powodu wielu nieszczęść, z których większość się nie wydarzyła".


3. Praktykuj uważność. Nie wybiegaj myślami zbyt daleko w przyszłość. Wywołuje to niepotrzebny i szkodliwy niepokój. Naucz się zatrzymywać w zamartwianiu tym, co będzie, kiedy będzie …


4. Przez tydzień co wieczór zanotuj trzy rzeczy , które  Ci się tego dnia udały. Skupienie na dniu  dzisiejszym nie tylko pomaga w radzeniu sobie z dolegliwościami depresyjnymi, nerwicowymi i psychosomatycznymi, ale też poprawia relacje z bliskimi i wycisza lęki.

Statut szkoły

Podręczniki

podreczniki

1022014
Dzisiaj
Ten tydzień
Ten miesiąc
Wszystkie
243
724
7660
1022014

Twój IP: 54.234.0.2